Een kroniek van twee soorten muffins

Windhoek Observer, door Lavrenty Repin 10 mei 2019

”Onze broodwaren veranderen een huis weer in thuis,” zegt Rose in oogverblindend babyroze en blauw, dé kleuren van MeliRose Cake & Biscuits. De enorme theepot met bijpassende kopjes creëren een dromerige archipel in een zee van ”rust, balans en comfort” – presentatie is alles, vindt Rose, ”je merkt zit in het kleinste detail.”

Hoewel Namibië gebukt gaat onder zware economische tijden, zijn Meli en Rose, oprichtsters (en ovenwanten) van MeliRose, vastbesloten om de krimpende middenklasse van Windhoek te voorzien in gezonde desserts. MeliRoses signature worteltaart wordt enkel bereidt met lokale ingrediënten, vrij van preservatieven, kleurstoffen en smaakversterkers. De wortels komen van een boerderij in Tsumeb. Met een cakemix van 95 Namibische dollars (N$) (€5,70) kunt je acht muffins bereiden of een cake.

Johanna in Swakopmund

In 2013 nam Johanna Mumbala afscheid van haar geboortedorp in Noord-Namibië om haar broodwaren op de straten van Swakopmund te verkopen, waar ze deel uit maakt van de groeiende informele markt. Johanna draagt een doos muffins mee die qua kleur lijken op traditionele vetkoek, maar met een unieke smaak en uiterlijk. Per cakeje rekent ze N$2,- (€0,12).

Tot 2015, zegt Johanna, kon ze de vraag naar haar speciale mahangu brood niet bijbenen. Ze maakte ze zelf vanuit haar huis in Mondesa. ”Ik verkocht elk brood voor N$ 10,- (€0,60), als ik er 100 bakte, N$1.000,- (€6,-). ”Maar sinds de sluiting van de uraniummijn gaat het slecht met de zaken,” zegt Johanna. Johanna’s verhaal is een van de vele voorbeelden van Swakopmund’s absolute afhankelijkheid van de mijnbouw in een voor de rest dorre woestijn.

Johanna blijft echter niet bij de pakken neerzitten: haar volgende doel is om een auto te kopen om meer broodwaren te verkopen.

Volgens de Wereldbank heeft Namibië de op een na meest ongelijke inkomensverdeling in de wereld, na buurland Zuid-Afrika. Namibië is rijk is aan natuurlijke mineralen, heeft een goede infrastructuur, en geniet democratie, vrede en stabiliteit sinds de onafhankelijkheid in de jaren 90, maar een eeuw van koloniale overheersing en apartheid concentreerden de rijkdom van Namibië – inclusief eigendom van grond, bedrijven en financiële activa – in de handen van een kleine minderheid. Via sociale programma’s heeft het land al grote stappen gezet om de welvaart te verspreiden onder degenen die in het verleden waren uitgesloten, maar de Namibische economie slaagt er nog niet in om banen te genereren voor het armste deel van de bevolking.