Droogte als ingrediënt voor Namibische ongelijkheid

Het is momenteel zo droog in Namibië dat de noodtoestand is uitgeroepen. In de natuurparken zijn waterpoelen opgedroogd en er is niet veel begroeiing over: dieren hebben weinig te eten en te drinken. Al zo’n 60.000 veedieren zijn omgekomen in de afgelopen zes maanden.

Bewoners van een dorp in de Khomas regio, ten oosten van hoofdstad Windhoek, zeggen dat de situatie wordt verergerd door de witte boeren in het gebied, die al het land in bezit zouden hebben genomen. ”We leven dag in dag uit in hopeloosheid – er is geen uitweg,” zegt een inwoner.

WINDHOEK OBSERVER 30-08-2019 MAGRETH NUNUHE

Volgens de zwarte dorpsleden heeft de regering hen in de steek gelaten, ze geloven niet langer in een oplossing voor het landconflict met blanke boeren, die bijna alle beschikbare grond in het gebied hermetisch hebben afgesloten. De zwarte gemeenschap van Dordabis moet zien te overleven op een klein perceel van ongeveer 10 hectare waar nog geen klein bedrijf op geopend kan worden, laat staan dat dieren er kunnen grazen.

Land om te grazen is er niet

Aletta Ruhl

Een groot deel van het vee van dorpelinge Aletta Ruhl bijvoorbeeld, 140 van haar geiten en schapen, zijn al omgekomen. “Land om te grazen is er niet. De politie achtervolgt ons om te voorkomen dat we vee laten grazen op het omheinde [witte] land.” Terwijl haar dieren in de afgelopen maanden stierven kon ze gelukkig nog een deel redden door verkoop.

De combinatie van aanhoudende droogte met gebrek aan land om te grazen in Dorbaris is exemplarisch voor een groot gebied van Namibië, en blijkt een dodelijke cocktail. Hoewel Namibië na Mongolië het dunst bevolkte land ter wereld is, bestaat het voor een groot deel uit woestijn. Daarom moeten meer dan de helft van de Namibiërs de kost zien te winnen op de slechts twee procent bebouwbare grond van het land, terwijl ook deze grond krimpt door woestijnvorming.

Het Namibian Statistics Agency publiceerde in september van 2018 statistieken waaruit bleek dat blanke Namibiërs 70 procent van de schaarse landbouwgrond bezitten, terwijl zwarten maar beschikking hebben tot 16 procent. Een extra pijnlijk punt is dat zo’n 250 boerderijen in bezit blijken te zijn van eigenaren die het grootste deel van het jaar geen gebruik maken van het land omdat ze in het buitenland zijn gevestigd. De meeste van dit soort boerderijen zijn in Duitse handen.

Volgens Ruhl wordt vee dat gevonden op het grondgebied van een [witte] boer ofwel in beslag wordt genomen of er moet N$ 300 (EUR 18,-) of nog meer betaald worden om ze terug te krijgen, een aanzienlijke hap uit het gemiddelde inkomen van N$2.114 (EUR 126,-) van mensen werkzaam in de agrarische sector.

Eerwaarde Lazarus Awaseb

Volgens Eerwaarde Lazarus Awaseb zou bezit van land de werkloosheid wegnemen, veel dorpelingen hebben immers verstand hebben van vee en kunnen boeren met pluimvee en varkens, aldus Awaseb. Volgens hem zijn er boerderijen in het gebied in eigendom van afwezige verhuurders, het hele jaar doen ze niets met hun kostbare land, tot aan de winter, wanneer het jachtseizoen open is.

”We willen land, zegt Awaseb, waarom verkoopt de overheid land aan anderen terwijl wij geen land hebben? ”

De politiek wordt nu gebruikt – heel jammer

Mike Krafft

Mike Krafft is een van de blanke boeren met grote stukken land in bezit. Inderdaad, er zijn problemen in het dorp vindt hij, maar de oorzaak ligt niet bij hem of de andere witte boeren. “Het is de toestroom van buitenstaanders, mensen die sinds de Namibische onafhankelijkheid naar Dordabis kwamen, zij vormen de kern van de problemen hier.”

Families zoals de Ochurub, Xamseb en Kavari waren er al vóór de onafhankelijkheid, maar de rest kan, aldus Kraftt, niet beweren hier te zijn geboren of oorspronkelijk uit het dorp afkomstig te zijn. Die nieuwe dorpelingen zouden volgens Krafft pas na de Namibische onafhankelijkheid vanuit andere boerderijen naar Dordabis zijn getrokken waardoor het dorp nu lijdt aan overbevolking.

Toen de boerderijen in het gebied in de dertiger jaren werden verkocht aan Duitse boeren, argumenteert hij, bevond zich in het gebied van slechts zes hectare dat nu nog steeds beschikbaar is voor de zwarte gemeenschap alleen een kerk, politiebureau, postkantoor, en telecom.

“Het hele gebied bestond uit boerderijen, maar uit politieke overwegingen willen ze er nu plotseling een stad van maken,” toevoegend dat Dordabis geen plek is om meer mensen te verwelkomen. “De politiek wordt nu gebruikt – heel jammer.”

Krafft heeft zijn eigen boerderij geërfd van zijn overleden vader, die hem weer van zijn oom had gekocht. Hij zegt de eigendomsbewijzen van zijn land te kunnen laten zien.

Achter de school lag een legerbasis, nu is dat land ineens ook van hen

Absalom Pieters

Absalom Pieters, 44, een inwoner van Dordabis wiens grootvader, Willem Ochurub, een van de eersten in het gebied was, denkt daar heel anders over: ”Hoe claimen ze al het land? Achter de school lag een legerbasis, nu is dat land ineens ook van hen,” zegt hij. Pieters geeft als voorbeeld zijn grootouders die niet eens begraven konden worden op hun geboortegrond vanwege de plotselinge privatisering van land na onafhankelijkheid. “Vroeger had dit land geen eigenaar. Overal konden kinderen vrij spelen, maar na de onafhankelijkheid begonnen ze het land af te schermen, alles maar reorganiseren,” beweert Pieters.

Frederick Garobeb

Volgens Frederick Garobeb, een gezaghebbend figuur binnen de plaatselijke zwarte gemeenschap, doet de regering niets om te helpen, ondanks mooie worden en beloftes. “We leven dag in dag uit in hopeloosheid – er is geen uitweg,” klaagt hij.

Onlangs, tijdens een vergadering bijgewoond door president Hage Geingob in Groot Aub, een ander dorp in de regio, gaf hij de president een brief, met uitleg over de problemen die Dordabis overspoelen. Tot op heden wacht Garobeb op een reactie.

In reactie op dit artikel ontkent de woordvoerder van het ministerie van Landhervorming, Chrispin Longbow, eerder kennis te hebben vernomen van van de situatie in Dordabis.